Door Florence Imandt
Essen – Nee, rancuneus is Kees Klinkhamer (59) uit Essen niet. Maar dat hij blind werd aan een oog en tien tenen moet missen, valt die huisarts uit Roosendaal wel te verwijten, vind hij.
Kees en zijn vrouw Lia hopen dan ook dat de zitting bij het Regionaal Medisch Tuchtcollege volgende week tot 'enige vorm van terechtwijzing vanuit het medische circuit' leidt. "Als die man zijn vakliteratuur had bijgehouden en meteen antibiotica had gegeven, was ons een hoop ellende bespaard gebleven. Da’s een bittere pil."
Wat er gebeurde: Kees loopt in november 2002 tijdens een stoeipartij met een van zijn honden beten in beide armen op. Als de wond aan de linkeronderarm na een paar dagen rood en dik wordt, adviseert de assistente van de huisarts telefonisch de wond nat te houden. De klachten verergerde en Kees – toen projectleider bij een installatiebedrijf – meldt zich de volgende dag ziek met veertig graden koorts. Vervolgens gaat hij met Lia naar de huisarts, maar legt geen verband tussen de hondenbeet en de ziekteverschijnselen. "Hij keek wel in het computersysteem", vertelt Lia maar we hadden een paar jaar geleden nog een tetanusspuit gehad, zei hij. Dus gingen we naar huis met penicillinezalf en de boodschap dat Kees maximaal acht paracetamol per etmaal mocht nemen. Het zou om een virusinfectie gaan.
Maar de volgende nacht wordt Kees nog veel zieker, zijn temperatuur daalt tot 35,8 graden en hij krijgt bruine vlekken in zijn gezicht. Lia belt 's morgens heel vroeg de huisartsenpost Roosendaal. Maar er kwam geen dokter, omdat zo'n post niet grensoverschrijdend werkt. Wisten we niet, maar goed. We moesten volgens de assistente wachten op de eigen huisarts.
Die kwam die ochtend meteen en schrok enorm van de toestand (de wonden waren helemaal zwart geworden) van Kees, zegt Lia. Hij schakelde direct een ambulance in om hem naar het Franciscusziekenhuis te brengen.
Op de intensive-care afdeling houden ze Kees kunstmatig in slaap. Om hem te stabiliseren. Want Kees blijkt een bacterie (capnocythophaga canimorsus) in zijn lijf te hebben die zijn bloed op agressieve wijze vergiftigd. Een bacterie, zo heeft Kees later uitgezocht, die bij een op de zes honden en katten in het speeksel zit. Ik weet er zelf niks meet van, maar ik was zo ontzettend ziek. Zo erg, dat ik eraan had kunnen overlijden, zei de internist.
Als Kees na drie weken wakker wordt, is hij blind aan zijn rechteroog. En als hij na een maand wat aangesterkt is, moeten zijn tenen geamputeerd worden omdat ze als gevolg van de bloedvergiftiging zijn afgestorven.
Tja, en dan begint een langdurig proces van revalideren, zegt Kees. Ik kreeg orthopedische schoenen en moest opnieuw leren lopen. Als ik vijfhonderd meter loop, houdt het wel op. Verder kan ik niet. En dat is heel moeilijk te accepteren, vooral omdat mijn vrouw en ik enorm houden van wandelen.
Kees wordt voor vijftig procent afgekeurd en werkt nu als calculator en werkvoorbereider. Werk waarbij hij niet hoeft te lopen en regelmatig een beeldschermpauze kan nemen. Zijn hobby - knutselen aan modelspoorbanen – wordt ernstig belemmerd door zijn beperkte zicht. Ik zie geen diepte en dan gaat er regelmatig wat mis. Daar word ik nog steeds weleens boos om.
Lia worstelt tot op de dag van vandaag met haar emoties. Ik heb destijds een andere man thuisgekregen. In het begin was hij erg opstandig, mijn zorgzaamheid viel nogal eens verkeerd. Hij moest ook echt afkicken van al die morfine die hij gekregen had. Weet u, we hadden ons erg verheugd om allerlei leuk dingen samen te gaan doen, nu de kinderen de deur uit zijn. In plaats daarvan moet ik juist allerlei dingen alleen doen.
De betrokken huisarts laat in een reactie weten 'de diagnose inderdaad gemist' te hebben. Als gevolg van een combinatie van factoren. Maar strikt genomen, heeft hij gelijk als hij zegt dat ik in vakliteratuur iets gelezen zou kunnen hebben over de bacterie. Hij betreurt ten zeerste wat Klinkhamer is overkomen, maar vindt het 'onaangenaam te merken' dat 'een patiënt zich op deze manier' (door publiciteit te zoeken) tegen hem keert.
Hetzelfde geldt voor de arts die de huisartsenpost bemande. Maar anders dan zijn collega vindt hij niet dat er hem iets verwijten valt. Ik kón geen actie ondernemen, omdat ik vanuit de huisartsenpost Roosendaal niet naar Essen toe mag gaan. Dat zijn regels. Ik kón dus ook geen opname regelen, omdat je daarvoor eerst een patiënt moet zien. Maar wellicht had ik dat zelf tegen mevrouw Klinkhamer moeten zeggen en dat niet moeten overlaten aan de assistente.
Advocaat Jan Sneep uit Bergen op Zoom vindt het 'niet respectvol' dat de dokter van de huisartsenpost zijn verantwoordelijkheid ontkent. Sneep denkt dat beide artsen kans lopen op een berisping van het Regionale Medische Tochtcollege.